Magtataka pa ba tayong nasa gitna ng kaibigan ang "ibig"? Ibig na pinaguugatan rin ng pag-ibig. Pag-ibig ang sandalan ng pagkakaibigan. Kaya naman nagsisimula ito at nakararating kung saan dalhin ng pag-ibig. Kapag natatapos ito, maaaring sabihing nawala na ang pag-ibig sa pagitan ng dalawa.

Subalit hindi natin madalas binibigkas ang salitang ito na may ganitong bigat. Ipinapamudmod natin ang pangalang ito kung kani-kanino—minsan maski sa mga bagong kakilala. Marahil, ang kaibigan ay ekspresyon rin ng pagnanais natin ng pag-ibig—at minsan ng pagkasaid natin nito at ang pagkasabik na muli tayong mapuno nito.

Sa isang kalawakang halos wala tayong pinipili, ang kaibigan ay isang taong pinili natin. Nagiging mas mabuti tayo kaysa normal kapag nasa paligid natin siya. Ang pakay ay mabihag natin siya ng ating pag-ibig. At hindi ito madali dahil pinipili rin niya tayo at minsan hindi nagkakasabay ang pagpiling ito. Parang sayaw na nauuna ang mga paa ng isa at nahuhuli ang kapareha. Kaya may puwang para sa pagkakataon—para pumasok ang swerte na siya namang maaaring magpayabong o manira sa nasimulang koneksyon.

Isang mahirap na bokasyon ang pagpapanatili sa pagkakaibigan—dahil isang mahirap na bokasyon ang pag-ibig. Subalit, banal na hangarin at gawain ang paghahanap at pagpapanatili ng pagkakaibigan dahil ito ang simula at minsan ang dulo ng ambisyong ibigin ang buong mundo. Ang kaibigan ay mikrokosmo ng buong mundo—ang umibig sa isa ay tuntungang nagpapakita sa posibilidad na ibigin ang lahat. At minsan ang pag-ibig na naigib at naipadaloy sa isa ay sapat na upang ang tunay na pag-ibig ay dumaloy sa lahat.

Translation

Should we still be surprised that the word ibig (desire/affection) lies at the heart of kaibigan (friend)? Ibig is also the root of pag-ibig (love). Love is the support of friendship. That is why friendship begins and reaches wherever love takes it. When it ends, one might say that love has disappeared between the two.

Yet we do not often speak this word with such weight. We hand out this name to almost anyone—sometimes even to new acquaintances. Perhaps kaibigan is also an expression of our desire for love—and at times a sign of our emptiness of it, and our longing to be filled with it again.

In a vast world where we choose almost no one, a friend is someone we choose. We become better than usual when they are near us. Our intention is to captivate them with our love. And this is not easy, because they are also choosing us, and sometimes these choices do not coincide. Like a dance where one person’s feet move first and the partner’s steps fall behind. So there is room for chance—room for luck to enter, which may either nurture or break the connection that has begun.

To sustain a friendship is a difficult vocation—because love itself is a difficult vocation. Yet the search for and preservation of friendship is a sacred desire and act, because it is the beginning—and sometimes the culmination—of our ambition to love the whole world. A friend is a microcosm of that world—to love one is a stepping stone that shows the possibility of loving all. And sometimes the love drawn forth and allowed to flow toward one is enough for true love to flow toward everyone.